forever fangirl

Nagbabasa pa din ako ng blog mo. Well, alam mo naman un diba? Ewan ko ba, kahit na alam kong medyo masasaktan ako sa mga posts mo, nagbabasa pa din ako. Hindi naman kaila na un ang nagustuhan ko sa’yo at alam mo yan. May something talaga sa pagsusulat mo eh. Nakakaengganyo na kilalanin ka. 

Nakakatawa nga. Nung nabasa ko ung latest blog entry mo, naalala ko nung bago pa naging tayo. Nagboblog ka tungkol sa ibang babae, tas iisipin ko na sana ako un. Sana ako ung kasama mo ng mga oras na yun. Sana sa akin mo binibigay ang atensyon. Pero I know lumipas na ung oras nating dalawa. Matapos kong mabasa ung post mo, wala na akong ibang naisip kundi ang sana’y masaya ka. We all deserve to be happy.

Ngayon, bakit ko nga ba sinasabi ito? Para lang malaman mo na ako na ata ang forever na magiging fan mo sa pagsusulat. Simula pa noon, hindi naman na nabago un. 

337 of 365. got to know my trainer today. he’s married, got 2 kids at the age of 25. hmmm. i think i found my project 365 for next year.

Something to think about

My mother taught me this trick: if you repeat something over and over again it loses its meaning, for example homework homework homework homework homework homework homework homework homework, see? Nothing. Our existence she said is the same way. You watch the sunset too often it just becomes 6 pm you make the same mistake over and over you stop calling it a mistake. If you just wake up wake up wake up wake up wake up wake up one day you’ll forget why.

Repetition by Phil Kaye (via geo-wee)

something to think about.